Om te kunnen versnellen, moet je vertragen

De marathon heeft me altijd al geïnteresseerd als uitdaging, maar mijn lijf dacht er anders over. In gesprekken hierover vertelde een bekende marathonloper me dat hij tijdens de afstand regelmatig vertraagde, bewust langzamer liep, zelfs af en toe wandelde. Hij legde daardoor de 42 kilometer en een beetje sneller af dan wanneer hij dat niet deed. Ik herkende dit principe vanuit mijn saleservaring: als ik vertraagde tijdens een gesprek, zag en hoorde ik meer, waardoor ik mijn aanpak beter kon toesnijden op wat en hoe de opdrachtgever wilde en daardoor juist snelheid maakte. En het principe reikt ver: recent begeleidde ik een directeur die zich in de Raad van Commissarissen steevast liet intimideren. “Hoe hij daar van af kwam…” Ik adviseerde hem dat elke keer dat hij ‘vast zat’, hij vooral vertraagde. zo lang mogelijk in dat nare gevoel blijven zitten, erin ontspannen door gewoon door te ademen en vooral niet aan de bak te gaan. Gewoon even stil zijn; van 5 terugtellen. Om vervolgens een reactie te kiezen: je verandert gedrag door onder druk te vertragen. Na 2 weken elke dag toepassen, stuurde hij me een smsje met de tekst: “Wacht even…iets verder vertragen… cool!!”.

Robert van Geenhuizen is van dit principe doordrongen. Hij zit tegenover me in een karakteristieke ontspannen houding – schuin opgesteld, voeten op de stoel, armen over elkaar – en we hebben het over de haast die met name in de marketing hoogtij viert. “Mensen rushen zoveel. Met een snap of the finger moeten er dingen geleverd worden en meteen werken. Dat ben ik de loop der jaren wel gewend van klanten, maar die verwachting is zelden gevat in realisme. Het past natuurlijk in de context van deze tijd, ik ben daar zelf niet van gevrijwaard. Maar wanneer alles instant moet, gunt niemand zichzelf de ruimte om goede oplossingen te maken. Daarom is het beheersen van tempo zo belangrijk. In staat kunnen zijn om de voortdenderende trein af te remmen en mooi te laten sporen. Bijvoorbeeld door op de rem te trappen en te zeggen: ‘Laten we de complexe materie die voor ons ligt proberen écht te begrijpen. Geef me wat ruimte (en tijd!) om me hierin vast te bijten. Laat mij terugschakelen en in die complexiteit duiken, dan garandeer ik dat we daarna sneller gaan. Overigens niet alleen sneller; ook gewoon beter.”

Vertragen Robert van Geenhuizen
Robert van Geenhuizen: “Ik weet van mezelf dat ik snel complexe zaken kan overzien en doorgronden, het is nu zaak dat ik anderen die ruimte geef.”

Robert; door de wol geverfd in de marketing en reeds met drie anderen aan het roer bij marketingbureau Contentleaders in Amersfoort. Zijn ervaringen zijn herkenbaar, de weg naar de lessen van bezinning hierboven zijn uniek. Robert: “Mijn pad in de reclame en marketing begon als productie-monster bij een groot bureau. Ik leverde als vormgever soms wel 8 advertenties per dag op; eentje per uur. Een gekken tempo.” Robert onderbreekt zichzelf en zegt: “Nog veel langer geleden verkocht ik trouwens glowsticks en andere troep op grote techno- en hardstyle feesten die vooral bij drugsgebruikende feestgangers gretig aftrek vonden. Dus dat ondernemen zat er altijd wel in.”

En weer verder: “Maar voordat ik uiteindelijk als zzp’er aan de slag ging, moest ik klaarblijkelijk eerst afzien bij de diverse bureaus waar ik gewerkt heb. Op een gegeven moment heb ik gezegd: voor tirannen zoals deze werkgever wil ik niet meer werken. Er brak een periode aan waarbij ik overdag van 8-5 werkte en daarnaast eigen opdrachtgevers probeerde binnen te halen. Ik kan mij nog goed herinneren dat ik op een gegeven moment met een gehuurde bus ‘s nachts om half drie een dvd met materiaal in de brievenbus van een klant heb afgeleverd. De dag erop was best wel pittig, hahaha!” Dan weer serieus: “In die tijd van mijn loopbaan heb ik leren begrijpen dat ikzelf de controle heb en dat ik kan bepalen waar ik heen beweeg.”

“Bij Contentleaders hebben we nu in totaal bijna 20 man bij elkaar. Dan ben je opeens ook werkgever. Dat we dat met vier kapiteins doen, maakt het niet per se makkelijker. Om onszelf te helpen, pakken wij elkaar wekelijks aan op onze voorbeeldrol. Soms ga ik bijvoorbeeld veel te snel. Dan trek ik mijn mond open en vul ik iemand aan die daar wellicht helemaal geen behoefte aan heeft. Ik weet van mezelf dat ik snel complexe zaken kan overzien en doorgronden, het is nu zaak dat ik anderen die ruimte geef; dat ik hen laat vertragen. Uiteraard om daarna weer als een speer te versnellen.”