Liever je hoofd boven het maaiveld, dan in het zand

Als kind had ik dat al: er iets van zeggen in plaats van weg te kijken; het op mijn manier willen doen, in plaats van wat mijn omgeving verlangde. Het staat er heldhaftig als ik het zo teruglees, maar dat was het niet. Het kwam gewoon bij me omhoog, zonder er moeite voor te hoeven doen. Een vorm van onverzettelijkheid die naast mooie dingen, me ook de nodige ellende heeft gebracht, juist door de ongenuanceerdheid waarmee ik deze toepaste. Want zo is het in het begin van je leven: a set of values is no friend. Alles in je omgeving wil je helpen, beschermen, plooien en vervormt je onbedoeld. Of loutert je. Weegt de pijn van er tegenin gaan, je eigen weg zoeken, jezelf trouw blijven (als je al weet wie je bent) op tegen wat het oplevert? Ik kan het niet met zekerheid zeggen. Maar dat boeit me ook niet. Want als een lemming gooit mijn twijfel zich van de klip, in het blinde vertrouwen dat deze veilig landt. Gewoon, omdat ik het zo voel en niet anders kan.

Rob van Loon lijkt een zeldzaam niveau van zelfbewustzijn te hebben. Toegankelijk, transparant en rechtdoorzee. Het zijn niet de woorden waarmee hij zichzelf beschrijft. Maar het blijkt uit de manier waarop hij spreekt over de periode waarin hij zijn bedrijf samen met zijn partner Erik heeft opgebouwd en uit liet groeien tot 120 mensen. Het accumulerende effect van de crisis van 2008 werd het bedrijf in 2011 echter fataal. Het spreekt ook uit de manier waarop hij het zichzelf kwalijk neemt dat we niet om elf uur, maar om kwart over elf elkaar aan de lijn hebben vanwege zijn vergadering die iets uitliep. Voor Rob is het leven één grote oefening in betrouwbaarheid.

“Ik steek liever mijn hoofd boven het maaiveld uit, dan dat ik iets uit de weg ga omdat het onconventioneel is. Ook professioneel zie ik dat zo. Het IT-bedrijf dat ik startte, rustte op dit idee. Wij combineerden de drie takken van de IT in een totaalpakket. Onze klanten ervoeren een combinatie van IT-dienstverlening, ondersteuning bij procesautomatisering en strategische consultancy; in elkaar grijpende processen die elkaar versterken. Het was gedurfd, we hadden een succesvolle tijd, maar helaas kwamen we de moeilijke jaren niet door. Maar, that’s life!”

Betrouwbaarheid -Rob van Loon
Rob: “Mijn klanten en collega’s weten dat ik beslissingen neem op basis van mijn gevoel en ja, dat is wel eens misgegaan.”

“Wij wilden een superteam zijn. Daarom betrokken we Bo. Hij gaf ons het handvat dat ik vandaag de dag nog altijd stevig vasthoud: het draait om jezelf trouw zijn, soms noodzakelijk tegen de stroom in en daarmee het vertrouwen van anderen waard worden. Want dit vertrouwen is het universele ruilmiddel; bij interactie tussen mensen, tussen mensen en bedrijven, tussen bedrijven en bedrijven. Het is de duurzaamste reden waarom mensen bereid zijn samen te werken, waarom ze geld overhebben voor je dienstverlening en waarom mensen je kaartje onthouden als er iets nieuws op hun pad komt. Vertrouwen, zo leerde hij ons, meet je af aan vier gedragingen: betrouwbaarheid, transparantie, competentie en zorg. Dat doet iedereen, of dat nu bewust of onbewust gaat.”

“Houd je aan de heiligheid van je belofte, ook al is het een ‘simpele’ afspraak. Verplaats je in de ander. Lever dingen af zoals jij het graag zou willen ontvangen. Vraag iemand die een week geleden met een ziek zoontje thuis zat, hoe het nu gaat; omdat je het meent, het zo voelt. Zorg dat je betrokken bent bij de mensen waarmee je werkt. Dat vraagt ook om je eigen kwetsbaarheid: ik laat altijd het achterste van mijn tong zien, waar ik niet zeker over ben of wat ik wil. Weet wat er speelt in je werkveld, wat er voor veranderingen aankomen en wat je klanten willen. Ik zie mijn werk als business-, sales executive als een ambacht en ik wil er een meester in zijn.”

“En dus heb ik nooit de voor de hand liggende route gekozen. Mijn klanten en collega’s weten dat ik beslissingen neem op basis van mijn gevoel, soms tegendraads en ja, dat is wel eens misgegaan of het riep soms kritiek op. Ik heb daar geen spijt van, want ik bleef bij mezelf. Dat betekent niet dat ik risico’s gecalculeerd neem; daar geloof ik niet in. Je overweegt je keuzemogelijkheden, maar risico’s loop je. Ik heb nu 13 jaar mijn vliegbrevet en ook in de cockpit ben ik meer bezig met het voelen van de het vliegtuig, de bewegingen en hoe die kist reageert, dan het monitoren van de instrumenten. Ik laat dat los, vertrouw mezelf en weet wat ik kan doen. Ik zeg tegen mezelf: “Ik zet die kist aan de grond. Op mijn manier”.